We zijn in Uruguay!

We zitten in Uruguay! Via Argentinie, stadje Colon, zijn we de grens overgegaan en Uruguay ingereden. Een enorme warme dag deed ons na 80 km fietsen stoppen om verder te gaan met de bus. We kwamen uit in Fray Bentos. Een dag waar niet veel over te vertellen valt. Het is hier erg rustig, niks langs de weg en veel akkerbouw en kaphout. De volgende dag zij we met het regenpak aan alleen maar naar het busstation gefietst. Voor we het wisten werd ons plan in een paar seconden gewijzigd en zaten we in de bus naar Montevideo. Vervolgens heeft het de hele dag geregent, goed besluit dus. Montevideo, tja...een aantal mooie oude koloniale gebouwen maar niet de sfeer die wij dachten er te vinden. Ingetogen, rustig en bijna geen kip op straat. Na een nacht in Montevideo hebben we de dag erna de bus genomen naar Puento del Diablo. De fiets en kampeerspullen achter gelaten bij hostel. Gisteravond aangekomen en konden moeilijk een fijn slaapplekje vinden. Uiteindelijk kwamen we bij een te duur hotel uit waarvan de eigenaar zeer vriendelijk was en voor ons is gaan rond bellen. Yes, er was een cabana (huisje) vrij. We werden opgepikt en 100 meter verder gedropt. Een eigen huisje voor 3 nachten aan zee. Heerlijk!!! Het heeft iets hippie-achtigs hier, veel gekleurde huisjes en hutjes die je kan huren, geen hoog bouw en een aantal kleine barretjes en restaurantjes. We gaan hier ons vast vermaken. Dit betekent dat de fiets op een ritje na in Buenos Aires niet meer gebruikt gaat worden. We hebben beide het idee dat we een beetje reizigers moe zijn. We hebben behoefte om een langere tijd op een plek te zijn. Het bereiken van Ushuaia was eigenlijk al ons eindpunt met de fiets. We hebben zeker nog mooie dingen gezien en meegemaakt vanaf Puerto Iquazu, maar niet helemaal meer zo lekker gefietst als we hadden gewild.

Vandaar dat we onze laatste dagen op een vaste plek gaan doorbrengen, in een appartementje in Buenos Aires waar we vanaf 29 maart tot 11 april verblijven. Buenos Aires ontdekken; tango workshop volgen, hardlopen door het park, een yogales volgen, lekker koken, naar de Boca juniors kijken en op de bank ploffen wanneer we willen...klinkt goed! We houden jullie tot het eind op de hoogte, vele liefs van de chico's!

Vanuit Colon Uruguay in zicht!

Lieve allemaal, de laatste weken zijn aangebroken. Een fijne gedachte die hier bij hoort is dat we jullie allemaal weer gaan zien! Het dilemma van niet te veel met naar huis gaan bezig te houden is wel een beetje begonnen. Je wilt nog helemaal in het hier en nu zijn terwijl de gedachten op de fiets soms al bij thuis zijn. We zitten nu in Colon. Gisteren zijn we hier aangekomen. Vanuit Mercedes hebben we een betaalde lift kunnen regelen, een busticket. We hadden anders 280 km op een lange rechte weg waar geen plek naast de weg was en geen schaduw moeten fietsen. Nu we zo op het einde komen merken we dat de zin om zulke stukken te overbruggen met de fiets niet meer zo zien zitten. Gelukkig stopte de bus en mocht alles na beetje wikken en wegen van de chauffeur mee. Het werd een lange rit; wegwerkzaamheden, een ongeluk (niet met onze bus) en alle stops bij dorpjes.

In Concordia hebben we goedkoop bij een hospedaje kunnen slapen. `s Avonds terrasje en op tijd naar bed. Ik heb ondertussen al een paar weken last van een van mijn oren en dit begint nu toch wel erg vervelend te worden. Met wat paracetemol hoop ik het weg te krijgen. Vanuit Concordia zijn we naar P.N. el Palmar gereden. Een gebied met alleen maar palmbomen, erg mooi. Als je al die palmbomen ziet krijg je meteen een tropisch gevoel van zon, zee en strand. De zon hadden we zeker, de zee was Rio Uruguay en het strand, waren de zandbanken in de rivier. Daar lekker gezwommen en een goede nacht op de camping.

Gisteren zijn we vanuit het park naar Colon gereden. Precies op tijd. De Argentijnse families deden hun ¡ntrede met koelboxen en de eerste bqq's branden al om 12.00 uur. We dachten bij km 60 wel in Colon te zijn. Maar nee, het werden er uiteindelijk weer 80. Het viel ons gisteren zwaar. Tegen de 30 graden, geen schaduw, wind tegen en de weg ging vals plat omhoog. Twee benzinestations waren onze rustplekken voor schaduw met ijs en fris! We hadden wel mazzel met de weg. Ze bouwen een nieuwe weg naast de bestaande, die bijna zo goed als af is en het leek bijna of deze speciaal er voor ons lag. Wat fijn om hierop te kunnen fietsen zonder op het verkeer te hoeven letten. Tijdens de afgelopen twee dagen worden we op de weg als nationale helden aangemoedigd. Bijna elke vrachtwagen en auto (en dat zijn er veel) toetert, steekt zijn duim omhoog en zwaait. Geeft soms wel een bijzonder gevoel en soms is het ook vreselijk irritant al dat getoeter. We hebben hier iig meer contact op de weg dan thuis :-).

Een overnachting zoeken in Colon was geen makkelijke bezigheid. In de weekenden komen hier veel mensen voor het strand. Na een uur hadden we iets gevonden, beetje luxe voor ons doen maar daar hadden we helemaal geen problemen mee. Frisse duik in het zwembad en een lekkere pasta in de avond waren zeer welkom. Vanochtend hier naar het (publieke) ziekenhuis gegaan om mijn oor na te laten kijken. Een infectie, wat ik al dacht, en een antibiotica gekregen. Zo kom ik er waarschijnlijk eindelijk van af. Toen we terug liepen naar onze Hosteria kwamen we langs een reclamebord met een fiets erop. Onze nieuwsgierigheid deed ons binnen kijken en zo kwamen we in een 'spin' kelder terecht. De trainer kwam naar ons toe en we hebben een poosje met hem staan praten Hij is de vader van een zoon die mee heeft gedaan met de para-lympics met baan wielrennen en daar brons heeft gewonnen. Hij blijkt ook wereldkampioen te zijn om de 1 km. We hebben de krantenknipsels en foto's aan de muur bekeken. Hij geeft vanmiddag spinning en als er plek is mogen we meedoen. Leek ons wel grappig. Ber is nu een broodje halen en dan op naar de spinningles...op onze vrije dag?!¿! Beetje loco??

Een warme en zweterige groet vanuit Colon!

ps: morgen de grens over en Uruguay in....

Vlak, moeras, hitte en weinig fietskilometers

Hier zijn we alweer! Het regent al uren pijpestelen dus mooi ff tijd om achter internet te kruipen om het nieuws te checken (Japan en Libie) en om nog ff wat te tikken. Waar waren we gebleven....met de 4x4 naar Parque National Esteros del Ibera. Een prima rit in een pick-up op een weg die bijna geen weg te noemen was. Veel mul zand waarin wij weggezakt zouden zijn en ook geen schaduw bij een temperatuur tussen de 30 en 35 graden. Kortom, het was dus even genieten een paar uur lang airco :-). We werden afgezet bij de camping in het park. Een pracht plek! Gelegen aan laguna Ibera waar de kaaimannen en capibara's vanuit je tent te zien zijn, wat wil je nog meer. De volgende dag hebben we de boottrip gemaakt naar het moerasgebied. We hebben daar veel moois gezien: vele vogels, herten, capibara's, kaaimannen, lelie's in bloei etc. Daarna hebben we alleen maar voor pampus gelegen bij de tent. Het was zo warm dat een beetje slapen en lezen nog de enige opties waren.

Vandaag zijn we vroeg vertrokken zodat we veel kilometers konden maken voordat de zon op zijn heetst zou zijn. De weg was af en toe goed, geen mul zand meer maar wel veel stenen. Het was een beetje bewolkt en voor ons een rare kleur lucht, regen misschien? Onderweg werd al snel duidelijk dat we aan deze weg, die 120 km lang zou zijn, niet veel plezier zouden beleven. Na 50 kilometer kwam de eerste pick-up onze kant op. We hebben deze aangehouden en wederom gelift. Helemaal niet zo erg omdat niet veel later het inderdaad begon te regenen en de weg nog slechter werd. De chauffeur was een eigenaar van een estancia in dit gebied. Hij kon best goed Engels en zo zijn we weer wat meer te weet gekomen over het gebied en zijn estancia. Hij houdt bijvoorbeeld 2.000 runderen en heeft 4 man in dienst en het vlees brengt niet veel op. De overheid bepaalt de prijs en de boeren zelf kunnen niet exporteren, dat doet de overheid. Douglas Thompson (die ook park Pumalin heeft en eigenaar is van North Face) bezit ook hier grond. Hij heeft in begin 2000 (toen het economisch niet zo goed ging in Argentinie) 400.000 hectare voor 10 miljoen dollar gekocht. Daarbij heeft hij toen ook boerderijen opgekocht en het land terug gebracht in zijn oude staat. Nu is de provincie waarin dit gebied ligt, Corrientes, erg arm. Geen boederijen betekent dus ook minder werk. Zo willen de boeren graag de slechte weg asfalteren zodat er ook voor meer mensen dit gebied toegankelijk is. Maar die Douglas is daar op tegen ivm de vele dieren die hier de weg oversteken. Lastig verhaal, aan de ene kant doet hij goede dingen voor de natuur en aan de andere kant houdt hij eea tegen die juist voor de economie van deze provincie goed zouden zijn. Na 70 kilometer zijn we in de regen in Mercedes gedropt. Daar hebben we een hotelltje gevonden wat in groot contrast staat met hoe we gister sliepen. Een groot blok beton van buiten en van binnen. Deze nachten horen er blijkbaar ook bij. Hier is het nu (19.20 uur) ook donker en we gaan zo maar eens op zoek naar een restaurantje. Hasta Luego, we will back again! liefs B&S

ps: via Mercedes naar Concordia, vanuit daar naar Colon en daar de grens over naar Uruguay is de planning.

Tropische temperaturen in Noorden van Argentinie

Hola! Vandaag 15 maart en even snel achter de pc. Hoe hebben de afgelopen dagen eruit gezien. Op 9 maart zijn we met Austral (Aerolineas Argetinas) naar Buenos Aires gevlogen. Het vertrek vanuit Ushuaia ging niet heel soepel. Na een halve dag besteed te hebben aan het inpakken van de fiets, wilde de politie op het vliegveld dat we de fiets weer uit de doos haalde. Daar kwamen we niet onderuit. Maar toen hij ook nog wilde dat de wielen eruit werden gehaald, hebben we ons toch maar flink voor de domme gehouden. De fiets pastte niet met doos en al door de scanner en hij wilde het frame checken vandaar dat de wielen eruit moesten. Je kunt je voorstellen dat we blij waren toen we eenmaal zaten en opstegen. We hadden fantastisch uitzicht vanuit het raampje op de bergen, het Beagle Channel en zagen de zon ondergaan. Aangekomen in Buenos Aires ging het volgende mis. We hadden een overnachting geregeld waarbij we op zouden worden gehaald van het vliegveld. Bij aankomst zouden we melden dat we er waren. Wij bellen en bellen, helaas geen contact. Nummer zou niet bestaan etc. Daar sta je dan om half 12 in een heet B.A. met al je spullen. Uiteindelijk een grote taxi kunnen regelen waarin ik half opgevouwen tussen de fietsdozen ook nog net pastte op naar het adres van de B&B. Daar werd op ons gewacht. Wij het verhaal van de telefoon vertellen in de hoop dat zij eventeel de taxi zouden betalen. Maar nee, toen de meneer van de B&B met zijn eigen mobiel belde ging de vaste telefoon natuurlijk gewoon over :-(. We zijn snel het bed ingedoken met de airco aan en de volgende morgen waren we weer om 08.00 uur op het vliegveld om naar Puerto Iquazu te gaan.

Goede vlucht gehad en vanuit het raam zagen we alleen maar groen, rode zandwegen en riviertjes. Na aankomst een halve dag weinig gedaan. Wat op een terras gedronken, boodschappen gedaan en ik moest op zoek naar een nieuwe bikini (broekje kwijt geraakt met een van de wasbeurten), helemaal niet erg zou je denken. Wel als je die hier moet kopen. De broekjes zijn hier kleiner dan klein en met de Nederlandse witte billen wil je daar echt niet in rondlopen!!! Uiteindelijk een bikini gevonden die zeg maar...kan. De volgende dag zijn we naar de bekende watervallen van Iquazu gegaan. Ber was hier al eerder geweest en wilde me dit graag laten zien. Daar ben ik hem erg dankbaar voor want het was geweldig! Wat een massa water wat naar beneden dendert! Het is erg indrukwekkend. Zo erg dat van mij de uitkijkpunten soms wel een meter meer naar achter hadden mogen zijn. We zijn ook nog met een bootje het water opgegaan. Deze brengt je dan heel dichtbij de waterval en soms ook bijna eronder. Als je heel dichtbij de waterval kwam leek het wel alsof je ineens in heel slecht weer terecht was gekomen. Je kon niks meer zien en je werd zeiknat. Best heftig. We hebben de hele dag daar doorgebracht.

Op 12 maart zijn we weer op de fiets gesprongen. Eerst nog even snel een 'casa de boteilles' bezocht (zie foto's). Een man die eerder in de afvalindustrie werkte heeft heel veel flessen, blikjes en pakken drinken verzameld. Nu hebben ze er een huis van gemaakt en allerlei andere dingen. Erg leuk om te zien en om ideetjes op te doen. Daarna Iguazu uitgereden en fietsten we richting Posadas. Wat een dag! We hebben het gered tot bijna aan Eldorado, 97 km's later. Wat een hitte, namelijk 38 graden en de hele dag zon. Daarnaast was de weg verre van vlak. Deze ging echt alleen maar naar beneden en omhoog! Deze dag heeft ons echt genekt. Na km 50 kwam er maar geen mogelijkheid waar we konden slapen. We zijn bij een golfhotel gestopt die toch echt te duur was. We hebben bij een Motel aangeklopt waar niemand open deed. Een ander hotel bestond niet meer en uiteindelijk vonden we plek waar cabana's werden verhuurd. We werden ontvangen met ijskoud water, heerlijk. Na een koude douche zijn we het zwembad ingesprongen. Onderweg hebben we heel veel dode vlinders gezien. Als je een dag was gaan rapen langs de weg dan had je een heel album vol. Het is een hele verandering hier. Ten eerste de temperatuur, de tropische begroeing en meer armoede. Hier heb je weer eenvoudige kiosken langs de weg. Je kan soms alleen een 2 liter fles fris kopen. We vragen dan of een liter kunnen kopen en deze hevelen we over in onze waterfles. Soms geven we de helft ook weer terug als dit niet kan. Wat kan cola of fanta dan ineens lekker zijn in deze hitte!

De dag erna vertrekken we weer en nemen we ons voor om niet te ver te fietsen vandaag, misschien zo'n 50 km. De weg gaat weer net zo hard op en neer en de warmte is niet om te harden. Na 30 km besluiten we om te proberen een lift te krijgen. Dit gaat niet zo gemakkelijk. Het lukt voor geen meter. Geen enkele pick-up stopt. Er komt een Zwitsers stel op de fiets ons tegemoet. Ook zij zitten er helemaal doorheen en besluiten te stoppen. Zij vertrekken elke morgen om 06.00 uur en fietsen dan tot ongeveer 13.00 uur. Uiteindelijk denken we beet te hebben. Een vrachtwagen lijkt te stoppen, shit rijdt toch langzaam door, nee, hij gaat draaien en stopt aan de andere kant van de weg. We springen op en vragen waar hij heen gaat en of we mee mogen. Yes, Yes!!!! We mogen mee. Hij gaat eerst luchen en wij zeggen, tranqile, tranqile, wij wachten wel. Een uur later komt hij terug, wat ons toch best lang duurde. De fietsen en de tassen gaan in de truck en wij kruipen in de cabine. Een nieuwe ervaring, lift in een vrachtwagen. Daar zitten we dan hoog op de weg met de airco aan en onderweg zien we andere fietsers ploeteren in de hitte. Soms hebben we het best luxe, hihi. De chauffeur is erg vriendelijk en hij brengt ons bijna 200km verder naar Posadas. Dit scheelt ons twee fietsdagen en daar zijn we erg blij mee. Door in de vrachtwagen te zitten krijgen we ook meteen een beter beeld hoe het voor hun is als er fietsers langs de weg fietsen. Respect dus. De wagens zijn zo breed en de weg soms zo smal. Helemaal uitgewaaid door de airco worden we gedropt in Posadas en besluiten de we de tent te laten voor wat het is en zoeken we een hotelletje. We vinden een prima adres en blijven hier twee nachten. Gisteren zijn we op en neer gegaan naar Paraguay. Daar hebben we in Trinidad een Jesuiten complex bezocht. Vandaag ( de tijd begint te dringen vandaar ff kort) gaan we met een 4x4 naar Colonia Carlos Pellegrini. De weg ernaar toe is zo slecht dat we alle spullen in de 4x4 gooien en ons laten brengen. Zijn we erg blij mee. Een trip van 4 uur waarin we ook uitleg krijgen over het gebied. Dit dorpje ligt namelijk in het natuur gebied Esteros del Ibera. Daar gaan we een aantal dagen blijven, bootje varen en fietsen door naar Mercedes. De tijd is nu echt op. We moeten nog boodschappen doen en we worden zo opgehaald.

Doei doei, tot snel weer!!

Fin del Mundo bereikt op 3 maart 2011

Yes, fin del mundo bereikt!! We zijn na vier lange fietsdagen (waarvan twee over ripio en washboard) van over de 100 km aangekomen in Ushuaia. Het waren lange, lege, eenzame en bijzondere dagen. Door landschap fietsen waar, op een aantal estancia's (boerderijen) na, niks is. Tussen Porvenir en Rio Grande hebben we op een estancia geslapen. Ik had er romatisch beeld bij maar werd bij aankomst met de keiharde werkelijkheid geconfronteerd, armoede, soberheid, Spaans wat niet te verstaan is en pure eenvoud. We mochten gratis slapen in de schuur van de seizoenwerkers (geen idee of die er nog komen) en gelukkig werd er een houtvuur aangemaakt. Geen electriciteit of toilet, dus slapen zodra de zon onder gaat en een plekje op het land zoeken voor de toiletgang. We wilden avontuur, wel dit was zo'n dag.

In Rio Grande hadden we met Christi weer afgesproken in een Hostel. Zo konden we de laatste twee dagen naar Ushuaia met zijn 3-en fietsen. Wat ook wel leuk is om te vertellen is de slaapplek in Tolhuin. Daar is een panaderia (bakker) die in de weide omgeving bekend is. De eigenaar is een fietser en zeer begaan met andere fietsers. Zo heeft hij achterin de bakkerij een kamer waar 5 matrassen liggen en waar fietsers gratis mogen slapen. Onder de fietsers blijkt dit adres zeer bekend te zijn. We sliepen die avond dan ook met zijn 5-en, twee Belgen, wij en Christie. Ons avondeten en ontbijt hebben we genuttigd in de panaderia. Mjammie en natuurlijk veels te veel lekkers gegeten.

Op de laatste fietsdag hadden we 30 km lang de Patagonische wind tegen. Ushuaia gaf zichzelf niet kado. Samen met de Belgen hebben we geprobeerd in een treintje te fietsen. Ber heeft zich vooral opgeofferd en daar zijn we hem allemaal zeer dankbaar voor :-). Euforisch gevoel was het om beneden Ushuaia te zien liggen. Zo ziet het einde van de wereld er dus uit. Voldaan en moe hebben we s'avonds in een restaurantje gegeten met champagne erbij, PROOST! De laatste twee fietsdagen hebben we samen met Christie gefietst (ontmoet op de boot naar Prt. Natales). We hebben elkaar weer getroffen in Rio Grande om uiteindelijk in Ushuaia haar verjaardag samen te kunnen vieren. Dat hebben we op een zeer aangename manier gedaan. Met een huurauto zijn we naar estancia Haberton gereden om vanuit daar met een zodiac naar de pinquins te varen en onderweg een lekkere picknick met wijntje en lekkers. De pinquins waren echt fantastisch. Ze zijn zo grappig in hun hele doen en laten. Het waren er enorm veel en we konden erg dichtbij ze komen. Mooie ervaring.

De volgende dag zijn we met de fiets en tent naar het National Park Tierra del Fuego gefietst. Daar hebben gewandeld en een nachtje geslapen en de volgende dag weer terug gegaan. Het was jammer genoeg erg druk in het park. Wat blijkt iedereen gaat daar in het weekend heen. Ja, ook voor de (beroemde Argentijnse) bbq met de hele familie. We dachten dat het na het weekend wel rustig zou zijn totdat we erachter kwamen dat afgelopen maandag en dinsdag feestdagen waren ivm carnaval. Gisteren hebben we naar de optocht gekeken en fanatiek meegedaan met schuim spuiten!

Fin del mundo, het geeft een speciaal gevoel. Hier aan het einde van de wereld sluiten we een periode af. Het voelt letterlijk zo. Nu op naar het Noorden en warmere temperaturen. We vliegen 9 maart naar Buenos Aires en de dag erna naar Iquazu. Vanuit daar fietsen we via Argentinie, misschien Paraquay en Uruguay terug naar Buenos Aires. We zijn benieuwd wat ons te wachten staat en zullen jullie opnieuws 'meenemen op reis' in onze laatste maand.

Tot snel weer, hasta luego!! liefs B&S